|
Rys historyczny Fortu 49 „Krzesławice” :
ok. 1872
Budowa szańca drewniano-ziemnego.
1878 Przebudowa na fort półstały.
maj—sierpień 1878
Dwukrotny pobyt na forcie krzesławickim Jana Matejki i Mariana Gorzkowskiego.
1881 — 1886
Całkowita przebudowa Fortu 49 „Krzesławice” na fort artyleryjski.
około 1892
Wzmacnianie odcinka północno-wschodniego twierdzy przez budowę nowych fortów
w okolicy Fortu 49 „Krzesławice”, tj. na zachód pancernego Fortu 49a „Dłubnia” oraz na wschód pancernego Fortu 49 1/4 „Grębałów”, powstają także szańce, baterie, schrony, kawerny.
1895
Służbę wojskową w Forcie 49 „Krzesławice” odbywa kanonier Wincenty Witos.
około 1910
Ograniczona modernizacja fortu (w tym wzmocnienie konstrukcji schronu głównego, likwidacja muru Carnota, likwidacja przedbramia).
lato 1914
Doprowadzenie fortu do stanu gotowości bojowych, budowa umocnień polowych i zasieków w otoczeniu.
16—25 listopada 1914
Udział artylerii fortu w odparciu ataku Rosjan na kierunku traktu proszowickiego (I faza tzw. Bitwy o Kraków).
okres międzywojenny
Obiekt w dyspozycji Wojska Polskiego jako element Obozu Warownego Kraków z pokojową funkcją magazynową.
1928- pierwsze dni września 1939
Zainstalowanie na forcie masztu nasłuchu radiostacji polskiego kontrwywiadu, zbierającej m.in. materiał do rozszyfrowania Enigmy dla polskiego kontrwywiadu.
wrzesień 1939
Hitlerowcy wywożą amunicję zgromadzoną w forcie.
jesień 1939 — jesień 1941
Niemcy dokonują rozstrzelania i grzebią w fortecznych fosach polskich patriotów-więźniów z Montelupich i więzienia św. Michała w Krakowie.
15 października — 6 grudnia 1945
Ekshumacja 440 zwłok z 29 grobów. Po ekshumacji zwłoki zostają umieszczone w zbiorowej mogile, zlokalizowanej na zapolu fortu, po prawej stronie drogi dojazdowej.
Po zakończeniu II wojny światowej Fort jest przez krótki czas w administracji wojskowej, później zostaje przekazany w użytkowanie cywilne.
Teren fortu – ze szkodą dla obiektu – zostaje rozparcelowany pomiędzy różnych gospodarzy.
|
